Pochwalę się, na dzień mamy mąż zabrał mnie do Havany.
Siedzimy w hotelowej kafejce, pod dachem na tarasie. W głębi sali muzycy grają w rytmie samby i rumby. Bardzo rozbudowany ten zespół - sekcja denta, do tego fortepian, sekcja smyczkowa, przeszkadzajki, perkusja, w tle tancerki, a na froncie piękna kobieta w białej sukience z kwiatem we włosach. Pięknie graja, jeszcze piękniej ona śpiewa. Popijamy daiquri (odkąd przeczytałam "Naszego człowieka w Havanie", zawsze chciałam tego spróbować), jest ciepło. Piękne te balladay kubańskie, po chwili wolnego tańca, szaleńcze utwory z kubańskim słoncem w tle - nogi same chodzą. Nikt się nie dziwi, tańczymy, przy takiej muzyce nie można usiedzieć spokojnie.
I nic nas to nie kosztowało. Po prostu wstał rano i wyjął starą kasetę z albumem Glorii Estefan "Mi tiera". I tak zaczęliśmy ten trzeci dzień obchodów dnia mamy. Dlaczego trzeci? Bo Michalina przyjachała wcześniej w tym tygodniu i od kilku dni mam ubaw, gotujemy, pieczemy i popijamy West Coast Cooler, a wieczorem drinki ze świeżo wyciskanej pomarańczy i alkoholu, bo jest piękne słońce i ani kropli deszczu, bo wszyscy jesteśmy zdrowi.
Gloria nam śpiewa, montujemy właśnie śniadanie, pląsając po kuchni, pies bryka w ogrodzie - chwilo trwaj!
